Bernard R. Bot, Chairman of the Board of the Carnegie Foundation, President of the Administrative Council of The Hague Academy of International Law

[Text in Dutch]

"Bij het afscheid van Steven van Hoogstraten"

Het Vredespaleis zonder Steven is een beetje als het Paleis zonder carillon. Hij houdt van sfeer en stijl, laat zich regelmatig horen en valt zelden uit de toon. Steven is bovenal een blijmoedig mens die lastige vraagstukken niet uit de weg gaat en bij het zoeken naar oplossingen zelden zijn goede humeur verliest. Met hem heb ik de afgelopen acht jaar heel wat lief en leed gedeeld. Toen ik gevraagd werd als voorzitter van de Carnegie Stichting werd mij voorgehouden dat tweemaal per jaar enkele uren vergaderen niet al te veel beslag zou leggen op mijn tijd. Dat heb ik geweten. Na een rustige aanloop stapelden de problemen zich alras op. Dat het uiteindelijk toch allemaal is meegevallen, kan voor een groot deel op Steven’s conto worden bijgeschreven. Vergaderingen bereidde hij grondig voor en hij zat vol ideeën als er zich weer eens moeilijkheden voordeden – en dat was bijna dagelijkse kost. Er is ook heel wat positiefs tot stand gekomen in die achterliggende woelige jaren. Een schitterend nieuw Academie/Bibliotheek-gebouw gevolgd door de bouw van het bezoekerscentrum met als uitsmijter een lekkend dak; de duur uitgevallen renovatie van de Grote Rechtszaal actief begeleid door een president van het Hof met soms wel erg vastomlijnde ideeën; en als klapper en finaal salvo: de asbestproblemen in het rechtersgebouw. Maar Steven ging er vastberaden op af. Ieder probleem was in zijn ogen een uitdaging die hij met lef en gezag aanpakte. Kortom, never a dull moment in die twaalf jaar onder zijn dynamische leiding als directeur.

Ook hebben we heel wat vergaderd in zijn werkkamer. Christine zorgde voor koffie of thee, vaak met een lekker Vredespaleiskoekje.

De honderdjaarviering in 2013, voortreffelijk georganiseerd, was een ander hoogtepunt in zijn carrière, zeker gezien de aanwezigheid van de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon en koning Willem-Alexander.

We hebben ook verre reizen gemaakt, naar Abu Dhabi, Chili en Uruguay. Reizen met Steven is een genoegen. We raakten nooit uitgepraat. Hij kan over veel onderwerpen onderhoudend uitwijden en bezit een verbazingwekkende kennis over de meest uiteenlopende onderwerpen. De vergaderingen van het Curatorium waren daarbij vaak een hoogtepunt vooral als we eind mei of begin juni met de Thalys naar Parijs reisden. Een vast programma van dineren met Hans van der Meij van Brill in Fouquet (een foto van Steven moet daar nu echt eens aan de muur komen te hangen), lange vergaderdagen in de Fondation del-Duca, onderbroken door een lunch in een brasserie met de voor mij aansprekende naam: “le Diplomat.” Als voorzitter van de Conseil d’Administration bood ik traditiegetrouw een diner aan in een bekend restaurant: “Laurent.” Een schitterende locatie, dat wel, maar wel wat achteraf gelegen voor taxi’s. Zo kon het op een fraaie lenteavond gebeuren dat Steven de briljante ingeving kreeg dan maar zo’n riksja aan te houden. De arme man heeft het geweten: twee zware Nederlanders de Champs Elysees langs een vals plat omhoog te moeten fietsen. Gezien het steeds langzamere tempo boden we vriendelijk aan het laatste stuk dan maar te gaan lopen omdat ons hotel, Ceramique Elysee, niet ver weg meer was, maar dat kwam zijn eer te na. Nu ja, stelde ik gekscherend voor, zonder Steven zal het al een stuk lichter gaan. De man hield echter vol en zo werd het een onvergetelijke, maar niet voor herhaling vatbare tocht dwars door het voortrazende verkeer op de Champs Elysees.

Niet minder memorabel was onze reis naar India. Na een lange en vermoeiende vlucht belandden we ‘s-avonds op een afgelegen en armetierig deel van het vliegveld in Mumbai. Daar bleek de aansluiting naar Ghandinagar pas de volgende ochtend mogelijk. Met enige moeite duikelden we twee plastic stoeltjes op en nestelden ons achter een TV toestel dat, opgehangen tussen oogverblindende neonbuizen, non-stop cricketwedstrijden uitzond. Voor mij een nacht van afzien, voor Steven een buitenkansje: eindelijk eens zes uur achter elkaar zonder excuses naar cricket te kunnen kijken. Zijn commentaar op de prestaties van voor mij volstrekt onbekend coryfeeën ontging mij grotendeels, maar ik begreep dat zij volgens Steven heldendaden verrichtten. De regels van dit edele spel zijn mij overigens nog steeds niet geheel duidelijk. Verder is Steven een echte gentleman die naast cricket ook een liefhebber is van golf en in de avond graag een partijtje bridge speelt. Hoog tijd daarom wat vaker van deze hobby’s te gaan genieten.

Steven, dank voor je steun en vriendschap. Je hebt het Vredespaleis behouden en wel langs veel gevaarlijke klippen geloodst. Ik hoop dat je zult genieten zowel van deze derde levensfase alsook van het te jouwer ere georganiseerde afscheidsseminar. Zo te zien ben je na een kleine medische ingreep weer goed voor enkele decennia van nieuwe activiteiten en uitdagingen. Geniet ervan. We zullen elkaar ongetwijfeld nog vaak ontmoeten en het glas op je succesvolle twaalf jaar als directeur heffen.

Bernard Bot

20 januari 2016

Librarian's choice

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *